13.11.2011

  • Eo, Borxiña! Ven Sandra o dia do derbi… Oiches?
  • Como, como??? Pero que carallo dis.
  • Si, aproveita para facer visita, e ven con Brais. Van ver o partido infiltrados, en Preferencia Superior.
  • E por que carallo non van coa xente de Vigo? Non entendo.
  • Non sei, algo me dixo dunhas entradas.

Non o podia crer. Quedei mirando o peta mentres faiscaba no cinceiro, logo a tele, co PES parado. Iaquinta. Start. Outra vez. Dúas veces mais. Pause. Ao final rebentei:

  • Se crés que despois de estar esperando catro anos polo derbi vou deixar que me veñan aqui dous vigueses a tocar os collóns vas dada, eh?
  • Xa lle dixen que podian vir, non a vou chamar agora e dicirlle que non, asi que vaite facendo á idea, neno.
  • MECAGOHASTANCRISTO! JODER! Pero se pode saber quen carallo crés que és para foderme o dia do puto derbi? Esta tamén é a miña casa, oiches?
  • Pois terás que marchar dela se non queres aturalos, outra non che queda…

Once, trece, catorce pasos ata a cociña. Camiñando polo corredor daba berros, cagándome en todo. Volvín ao cuarto da tele e seguín dándolle ao PES, examinando a situación futura: Brais, o mozo vigués de Sandra, vigués típico, na casa. Independentista, socialista, clase obreira, celtarra, na casa, na casa, na casa. Pero non habia que facerlle, polo que os dias foron pasando sen que lle dese moitas voltas ao asunto.

Chegaron o dia antes do partido, pola tarde, e colléronme dun humor fantástico, todo benvidas, sorrisos, cervexas e mais cervexas que deron paso a conversacións nun tono conciliador:

  • O da canteira en Vigo é impresionante, non paran de sair rapaces…
  • Xa.
  • Non hai mellor xogador que Aspas na categoria.
  • Xa, xa.
  • A Galiza…
  • Xa, xa. Outra cervexa?

Falábamos, uns de pé, outros sentados. Sandra e a miña moza por un lado, Brais i eu por outro. O amorfo de Aspas viña de declarar que se puxera moi contento cando o brasuca aquel medio retardado que tiñan lle zoupara un patadón a Tristán nun derbi de infame recordo para os vigueses.

  • Se vós tivésedes un xogador como Aspas ben que vos gustaria, non?
  • Xa.

Decidiron sair a tomar algo aquela noite, pois Sandra queria visitar a algúns colegas que tiña por Coruña. Brais estaba nervoso. Eu quedei na casa, vendo pelis, bastante satisfeito por como estaba levando a movida. Aspas, a canteira, o fútbol de toque, desde Vigo para o mundo, ecuación maxistral, conciencia, todo en orde, unha man no ombreiro, palmadiñas. Xa, home, xa. Entendémonos ben, todos galegos pero nós menos, claro que si, xa estamos afeitos. 

Eu só queria que aquela merda pasase o antes posible e que chegase o puto partido. Comerlles o cráneo, darlles de ostias, gañar e soltarlle mais palmadiñas ao imbécil de Brais. “Subides seguro, home”, e veña para Vigo a rañar co garfo, que xa vos é tarde. Inundábame unha calma morna, pero sobre a medianoite algo crepitou na miña cabeza, unha idea bastante boa. Levanteime, fun ata o cuarto da tele e saquei un poster do Turu Flores desa carpeta que tiña chea de loucuras deportivistas. Abrín aquel papel de periódico e pareceume xigantesco, coa cara do noso ídolo tan grande como a miña. Biqueino nos ollos e díxenlle: veña, vai quentar un pouco as pernas, que mañá hai derbi. Quérote ben. Xa na habitación onde Sandra e Brais ían durmir, desfixen a cama cuidadosamente para meter ao Turu e logo fíxena outra vez para que ficase como antes. O Grande Perforador de vigueses fricionando o seu cuíño contra as sabas, outro gol. Boa noite.

A expedición chegou a casa arredor das tres da mañá, despertándome co ruido. Agardei pacientemente. Fodeume da ostia non escoitar ben o que dician. Algo pasaba. Deleiteime diante daquela percepción que estaba a ter e que me dicia que ao vigués non lle fixera moita gracia a carallada. Fíxenme o durmido, logo durmín.

Ao dia seguinte foron risas. Nada mais espertar a miña moza comentoume a xogada. Nengunha gracia, como era de esperar. Sandra mellor, porque realmente lle importa unha merda todo isto. Pero o outro. Ai, o outro! Feito un cristo. Gardando un pouco as formas. Odio, si. Pero galegos por aqui, galegos por alá. Galegos almorzando:

  • O de onte que.
  • Nada, oh.
  • Case che rompemos o poster, por gracioso.
  • Bueno, oh. Hai que poñerlle salsa.

Tras varios bocexos de diálogo, levei a Brais a tomar unhas cañas polo barrio, atendendo á petición da miña moza. Magnífico lenzo. Catro Camiños, camisolas branquiazuis en cada esquina, bares ateigados de xente zumbada cantando VIGO NO, chistes de vigueses, copas de cristal. Brais estaba pálido e non dicia moito, polo que saquei un abano de temas non futbolísticos que tocaba o sector naval, as folgas, os cans de azul e as pestes seculares do povo galego. De pouco valian os panos quentes naquel contexto de guerra. Pobre home. Decidín non prolongar a agonia do vigués e leveino para casa pois habia que comer e estar un pouco coas chavalas. Tristemente comimos e logo vimos un pouco o fútbol, o Sevilla ou algo asi. Achegábase a hora do partido. Quedáramos dúas horas antes cos nosos amigos, que viñan timbrar para ir todos xuntos a Riazor. A relativa tranquilidade de Brais viuse alterada cando cinco loucos chegaron á porta medio borrachos.

  • Eh, estes son Sandra e Brais, veñen de Vigo, é o que hai.
  • Lo siento mucho y tal. PUTA VIGO. Que sí, hombre, que sí. Lo siento EN EL ALMA. Es lo que hay.

Sandra estaba encantada, flipada co ambiente. Brais non cruzaba palabra algunha con ninguén e centrábase no seu móvil, que daba noticias quentes sobre autocares procedentes de Vigo atascados no medio da cidade, buses cos cristais rotos, con vellos sangrando. Catro anos despois, a xenreira. Para Brais, vivilo todo lonxe dos seus, escoitando como a súa moza admiraba os cánticos deportivistas, acompañado por deportivistas salvaxes dotados de cero tacto, belísimos, brillando no solpor. Para Brais, coller coas súas mans de obreiro o fútbol de toque, pedra celeste palpitando, e repetirse: eles gañan con sorte e nós non, nós merecémolo, merecémolo porque temos canteira e son todos galegos e eles españois ou cousas peores. 

  • Brais, nós non cantamos cousas tan chulas en Balaídos…
  • Sandra, por favor.
  • E vaia ambiente. Xenial, eh?
  • Xenial, si. Viches que hai xente por aí con bandeiras españolas? Que vergoña.
  • Veña, Brais, tranquilo que era un vello con unha gorra de Fernando Alonso…

E vigueses morrendo, atascados. O plan para despois do partido, acontecese o que acontecese, era quedar para beberlle unha cervexa. Separámonos e desde as nosas respectivas localidades vimos o estourar de Riazor co calcaño de Riki, o esforzo vigués, o paroxismo de Orellana conseguindo o empate cando a cousa remataba. Nese momento pensei en Brais, metido entre señores de corpo ergueito e correctas bufandas branquiazuis. Pensei nel matándoos, cuspíndolles no seu sofrimento, liberándose finalmente despois de tanta merda tragada. Pero o propio Orellana pasou de heroi a chorimicas ao perder unha bóla que aproveitou Lassad para esnaquizar a atmósfera e darlle o derbi ao Deportivo. Eu vibrei como nunca. Foi escandaloso, non volvín pensar en Brais nen en Sandra. Non houbo noticias deles á saída do estadio. Non estaban no lugar acordado nen collían o teléfono. Aquelo doera de mais. Alá que ían, camiño de Vigo, a rañar co garfo. Xamais os volvín ver. Discusións aseguradas. Porque non é humano bendicer cando un xa ten sido maldito.

 

Anuncios

Atropella a alguien.

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s