Breve lembranza do bo

2315d2625d77529f24b9c95ddcd22ba9Wilhelmsson pensouno mellor. Volta a Mjällby para botar unhas carreiras co equipo que o veu medrar, comer un pouco de peixe, sentar no porto e, nun solpor quizá opiáceo, lembrar aquela temporada na que xogou para nós ás ordes de Lotina. A mellor temporada en primeira desde Jabo? Incluso mellor que algunha das últimas de Jabo. Facede memoria: o equipo comezara fatal e trás vinte partidos aparece unha defensa de cinco na que sobresae un Coloccini épico. Pablo Amo e Lopo acompañan ao arxentino, que naquel tempo era o mellor central do universo segundo os grosos tomos da Delirante Literatura Deportivista, e todos visten de Canterbury of New Zealand. Ten lugar o debut do lexendario Piscu, que chega a xogar bastantes minutos porque Lopo andaba coa hernia aquela. Vemos como agroma Manuel Pablo, zumbando e alcanzando a liña de fondo, frenando en seco para non bater contra a publicidade. Vemos espasmos maravillosos. Os penaltis de Sergio, infalibles. Goles que pesaron toneladas, como o de Pablo Amo ao Betis no Villamarín tras centro proverbial do Peluca. Vivimos a segunda volta enchidos dunha enerxia atronadora que nos voou aquelas cabezas murchas coas que cargábamos. Tíñamos corpo, sangue, festa e puntos, tamén de sutura, e se non que fale Xisco, que portou a venda branca non se sabe se por necesidade ou tolemia pura, e que nunha tarde-noite de Marzo esmagou ao Murcia de Clemente con tres dianas. Fois ese ano o de Colocho brincando diante de Caparrós na vitoria frente ao Athletic en Riazor, ensinándolle as credenciais, o do 0-1 no Sadar con Taborda de titular e con penalti que non era, o daquela ostia de Munúa a Aouate que nos deu para 247 cafés no Delicias, o do retorno de Valerón, repetimos, naquel partido clave diante do Valladolid no que a Lotina se lle dá por poñer defensa de cinco e todo funciona. Levábamos catro meses sen gañar na casa. A partir daí o sueco, que chegara no mercado invernal chiscando un ollo, multiplicou a súa figura en desmarques asombrosos, e fíxose de querer. As frechas torcíanse excitantes no noso escáner mental: Filipe por aqui, Guardado por alá e Willy pisando as verzas, pedíndoa, matando pantasmas. Tamén foi o ano no que un xardineiro municipal vestido de xardineiro municipal berraba en Preferencia “enamorao de Lafita, aunque a veces duela!”, mentres fumaba ducados rubios. Preto del, un veterano con boina murmuraba aquilo de que “o Deportivo importa o mesmo que todas as cousas, o caso é a literatura que lle poñas”.

Paga a pena sentar como o sueco na madeira do porto pequeno e alucinar un pouco con aquelas imaxes, agardando que esta temporada xurdan de novo maxia, droga e sorrisos de Valcobo ao Matadero.

Anuncios

Atropella a alguien.

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s